اسمان با نگاهت بارانیست

هر چند دیشب را بی تو به صبح رساندم

اما خاطراتت شد گهواره احساس من

و مست در تاب خوردن گهواره

شبم را به صبح رساندم...

قاصدک...

صدای شکستن دلم را نشنیدی

خیسی نگاهم را ندیدی

زخم های خنجر قاتل احساس را

روی صورت ادمک درونم  ندیدی

خبر به ابرک رویایم

که من مشق تنهاییم را

با باران نگاهم تمام کردم....

و منم که عاشق باران نگاهم

وقتی می بارد دلم می لرزد

و احساسم غرق سکوت

و همراه با باران نگاه می گرید

و دلم را صیقل می دهد

قاصدک....

 خسته ام

نمی دانم چراابرک رویایم

خیال پرواز بر سر دارد

مگر سکوت کویر تنهاییم را نمی خواند....

قاصدک...

ابرک خیال تنهایی من

سوار بر نسیم اسمان رویایم

در تب و تاب رسیدن به دشت سکوت

ادمک درونم را به اواز تنهایی

تصنیف عشق را مشق داد...

کاش ...
ستاره ای خاموش
سهم این دل شکسته من بود
تا

به انتظار  نشستن

برای چشمک زدن  پولکهای نقره ای ستاره خاموش

باشد امید زندگی من...

کاش...

می شد ابرک رویایم

در اسمان خیالم

کویر تشنه دلم را

سیراب می کرد

تا سراب وهم انگیز خیالم

از مرگ احساسم

رهایی می یافت...